Orthonelia spreekt: Living puppets

Hier ben ik weer! Met dat het afgelopen dagen zo mooi weer was, zat ik meer buiten dan binnen. Maar aangezien het al even geleden is én ik ziek in de zetel lig, dacht ik nog eens een blogpost te schrijven.

Deze gaat over ‘living puppets’, je weet wel, van die grote handpoppen waarbij je mond en handen kan bewegen. Ik volgde ooit workshops om te leren spelen met deze handpoppen, want in tegenstelling tot poppenkasthandpoppen moet je veel meer bij de pinken zijn om living puppets te kunnen ‘bedienen’.

Ik stel je even die van mij voor:

Sien, Cookiemonster, Kapitein Waterbaard

Dit zijn ze dan! Het meisje heb ik ‘Sien(tje)’ genoemd, dan heb je Cookiemonster en Kapitein Waterbaard, van de gelijknamige boekjes. Bij zowel Sien als Kapitein Waterbaard kan je de kleren volledig uit doen en ze zelf een pakje geven. Een leuke tip hiervoor zijn kleren voor pasgeboren kindjes. Je vindt vast wel iets leuk in de winkel ;-).

Maar hoe doe je dat nu, spelen met zo’n grote handpop? Wel, hieronder tips uit eigen ervaring en wat ik heb geleerd op de workshops die ik volgde:

  • Verzin een stem, afwijkend van de jouwe, voor jouw handpop. Denk op voorhand na over hoe die gaat klinken. Is jouw pop eerder verlegen of net heel luid? Heeft het een gekke stem of net heel gewoon? Waar ik mij aan heb mispakt is een stem te verzinnen die ik niet kon volhouden. Voorzie een stem die je gedurende een gesprek kan volhouden én eentje dat makkelijk werkt, zodanig dat je het onthoudt. Een stemmetje is belangrijk om de magie in stand te houden dat de pop een echt personage is en niet gewoon mama of de juf die met een pop speelt.
  • Probeer de mond van de pop te openen wanneer jij spreekt. Let op de aantal lettergrepen en laat hem niet nodeloos met mond open zitten wanneer jij praat. Pas op, dit vraagt wel enige oefening! Het lijkt simpeler dan het is. Niet erg als het niet meteen lukt, maar blijf er zeker op oefenen. Het geeft meer ‘echtheid’ aan jouw pop. Het is eng voor kinderen om de mond van de pop te zien, vooral het rood van de tong. Ook wanneer de pop luistert naar iemand anders, laat hem dan wachten met de mond dicht. Stel je voor dat jijzelf aan het luisteren bent met jouw mond wijd open, dat is toch geen zicht?
  • Zorg dat de pop de kinderen aankijkt als hij spreekt en beweegt. Stel je voor dat jij het bent en neem kleine zaken over. Ben jij iemand die vaak met jouw handen beweegt terwijl je praat? Laat jouw pop dat ook doen. Het zit ‘m ook in kleine details, als jouw pop “nee” zegt, schudt dan met het hoofd. Geef mimiek aan de pop door hem te bewegen.
  • Zorg er voor dat jij de pop aankijkt wanneer de pop spreekt. Ga zelf niet teveel expressie gebruiken wanneer de pop spreekt, dat zorgt namelijk voor afleiding bij de kinderen die luisteren. Ook dat is iets waar je op moet oefenen, niet evident om te wisselen tussen jouw pop en jezelf.
  • Laat de pop herkenbaar zijn voor kinderen. Dezelfde interesses, tonen dat hij ‘even oud’ is, dat helpt de kinderen om de pop sympathiek te vinden. 
  • En als laatste: laat de kinderen nooit zien dat jij jouw hand in de pop steekt. Ook dit werkt tegen de ‘magie’. De echtheid gaat ermee verloren. Draai je even om of leg hem onder een doek dat hij ‘slaapt’ en steek dan jouw hand er in. Wanneer kinderen écht bang zijn (dat kan), kan je het wel een keertje laten zien onder het mom ‘het is maar een pop en je hoeft geen schrik te hebben’.

Ik vind living puppets veel fijner dan kleine handpoppen omdat het, zoals ik al zei, meer magie met zich meebrengt. Maar het brengt toch heel wat met zich mee eer je er echt ‘vaardig’ in wordt. Toch ben ik blij enkele workshops te hebben gevolgd (via mijn hogeschool vroeger, ik denk dat als je even zoekt je wel nog workshops vindt die je kan volgen). Zeker een aanrader om te doen!

Ik zou wel living puppets pas aanraden vanaf +- 4 jaar. Veel kleine kinderen vinden het eng. Dieren kunnen wel zo jong, dat neemt de angst al wat weg (neem dan wel een lief dier hé ;-)). Ik gebruik mijn living puppets vooral voor mijn sociaal- emotionele lessen of om leerstof te herhalen. Vaak boots ik ruzies na of laat ik mijn pop bv. slapen met een tutje als we het gaan hebben over slapen zonder tutjes. De kinderen vinden het grappig om te zien dat er een kindje of figuur het ‘fout’ doet en gaan zeggen hoe het wél moet. Ook bij de leerstof, dan doe ik een oefening voor met de pop en maakt die expres fouten. Dan mogen de leerlingen zeggen hoe mijn pop het kan aanpakken. Heel tof om te zien!

Dat was het al weer. Ik hoor graag van jullie welke living puppet jullie hebben en wat de naam is, ik zoek nog wat namen-inspiratie voor als ik er nog eentje koop.

Groetjes!

Orthonelia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*

BACK TO TOP